من سال‌ها با مردی زندگی کردم که از بیرون، فقط “آروم” و “ساکت” به نظر می‌اومد، اما در واقعیت، اون انزواطلبی و بریدگیِ عمیقش ریشه به ریشهٔ رابطه‌مون زد. اوایل فکر می‌کردم فقط خجالتیه، یا زمان می‌خواد تا باز شه. صبر کردم، حمایت کردم، فضای امن ساختم… ولی اون هیچ‌وقت قدمی جلو نذاشت. با گذشت زمان فهمیدم با یک آدم عاطفاً بسته و گریزپا زندگی می‌کنم. حرف نمی‌زد، لمس نمی‌کرد، شریک نمی‌شد. مثل یک دیوار کنارم بود، نه یک انسان. دردناک‌تر از تنهایی، اینه که توی رابطه‌ای باشی و باز هم تنها باشی. صدای خنده‌م تو خونه پژواک داشت، چون کسی نبود که واقعاً بشنوهش. وقتی ناراحت بودم، اون فقط نگاه می‌کرد. نه آغوشی، نه کلمه‌ای، نه حتی یک اشارهٔ همدلی. هیچ دعوایی هم نداشتیم چون هیچ چیز مشترکی نبود که براش بحث کنیم. سکوتش خسته‌کننده‌تر از فریاد بود. کم‌کم خودم رو گم کردم، عزت‌نفسم ریخت، حس زنده‌بودنم خشکید. از زنی پرانرژی و عاشقِ زندگی، شدم کسی که فقط زنده‌ست تا بار رابطه رو بکشه. جدایی آسون نبود، ولی آزادیم رو پس گرفتم. حالا می‌دونم که عشق فقط حضور فیزیکی نیست. عشق یعنی شریک بودن، شنیدن، دیدن، لمس کردن. کاش زودتر می‌فهمیدم که بعضی سکوت‌ها نه از آرامشه، که از ناتوانی در برقراری ارتباطه—و اون ناتوانی، اگه مزمن باشه، می‌تونه همه چیز رو نابود کنه.