سندرم پیریفورمیس چیست؟ علت، علائم و ۶ روش‌ درمان سندروم عضله گلابی

 سندرم پیریفورمیس یا سندرم PS یکی از علت‌های احتمالی و نسبتا نادر درد عمقی باسن و علائم شبیه سیاتیک است که ممکن است در اثر تحریک یا فشرده‌شدن عصب سیاتیک در ناحیه عمقی باسن ایجاد شود. این سندروم می‌تواند با درد باسن، انتشار درد به پشت ران، گزگز یا بی‌حسی همراه باشد؛ اما تشخیص آن آسان نیست، زیرا فتق دیسک کمر، تنگی کانال نخاعی، مشکلات مفصل ساکروایلیاک و سایر اختلالات عضلانی و عصبی نیز علائم مشابهی ایجاد می‌کنند.

در منابع پزشکی جدید، بعضی از مواردی که قبلا سندرم پیریفورمیس نامیده می‌شدند، در دسته گسترده‌تری به نام سندرم گلوتئال عمقی (Deep Gluteal Syndrome) قرار می‌گیرند. در این مقاله از مجله سلامت درمانکده می‌توانید با علائم سندرم پیریفورمیس و روش‌های کنترل و درمان آن آشنا شوید.

سندرم پیریفورمیس چیست؟

عضله پیریفورمیس (Piriformis) که با نام سندرم عضله هرمی یا سندروم عضله گلابی نیز شناخته می‌شود، عضله‌ای کوچک و عمقی در ناحیه باسن است که از سطح جلویی استخوان خاجی یا ساکروم، در انتهای ستون فقرات، شروع و به بخش بالایی استخوان ران متصل می‌شود. این عضله از عضلات چرخاننده خارجی مفصل ران است و به چرخاندن ران به سمت بیرون، به‌ویژه هنگام صاف بودن مفصل ران، کمک می‌کند. همچنین هنگام راه رفتن و تغییر وضعیت بدن، در حفظ پایداری مفصل ران نقش دارد. در برخی افراد، سندرم پیریفورمیس و به دام افتادن عصب سیاتیک می‌تواند با درد عمقی باسن و انتشار آن به پشت ران همراه باشد.

عضله پشت رانت درد می‌کنه و نمیدونی علتش چیه؟

همین حالا از یه متخصص راهنمایی بگیر

دکتر ارتوپد دکتر ارتوپد آنلاین

عضله پیریفورمیس کجاست و چه کاری انجام می‌دهد؟

برای درک اینکه پیریفورمیس چیست، باید به نقش آن در حرکت مفصل ران و ارتباط آناتومیک آن با عصب سیاتیک توجه کرد. عصب سیاتیک، یکی از بزرگ‌ترین اعصاب بدن، معمولا از نزدیکی عضله پیریفورمیس عبور کرده و در بیشتر افراد از زیر آن به سمت پشت ران ادامه دارد. به همین دلیل، تغییرات عضله یا بافت‌های اطراف آن ممکن است در بعضی شرایط باعث تحریک عصب و ایجاد درد یا علائم عصبی شود. البته مسیر عصب سیاتیک در همه افراد کاملا یکسان نیست و تفاوت‌های آناتومیک به‌تنهایی به معنی وجود بیماری یا علت قطعی بروز این سندرم نیستند.

علائم سندروم عضله گلابی چیست؟

علائم سندرم پیریفورمیس بیشتر به‌صورت درد عمقی باسن بروز می‌کنند که ممکن است با نشستن طولانی، بعضی حرکات لگن یا تحریک عصب سیاتیک تشدید شود. این علائم در همه افراد یکسان نیستند و معمولا شامل موارد زیر هستند:

• درد عمقی باسن: درد عضله پیریفورمیس معمولا در یک طرف باسن و در عمق آن احساس می‌شود و ممکن است به‌صورت درد مبهم، تیرکشنده یا سوزشی بروز کند.
• تشدید درد هنگام نشستن: نشستن طولانی‌مدت، به‌خصوص روی سطح سفت، ممکن است فشار و ناراحتی ناحیه باسن را بیشتر کند.
• حساسیت و درد با لمس باسن: لمس یا فشار روی ناحیه عضله پیریفورمیس و بافت‌های اطراف آن ممکن است درد یا ناراحتی را تشدید کند.
• درد هنگام حرکت دادن مفصل ران: بعضی حرکات، مثل چرخاندن ران به داخل، نزدیک کردن ران به بدن یا تغییر وضعیت لگن، درد را بیشتر می‌کنند.
• انتشار درد به پشت ران: در برخی افراد، درد از باسن به پشت ران و گاهی تا ساق یا پا گسترش پیدا می‌کند. شدت و محدوده انتشار درد در افراد مختلف متفاوت است.
• گزگز یا بی‌حسی پا: اگر عصب سیاتیک تحریک شود، ممکن است فرد احساس مورمور شدن، گزگز یا بی‌حسی در بخشی از پا داشته باشد.
• درد هنگام برخاستن یا راه رفتن: تغییر وضعیت از نشسته به ایستاده، برداشتن قدم‌های بلند یا بعضی فعالیت‌های روزمره ممکن است در برخی افراد درد را تشدید کند.

به خاطر داشته باشید که تشخیص منشا درد اهمیت زیادی دارد، زیرا درمان سیاتیک ناشی از مشکلات کمری ممکن است با درمان درد ناشی از درگیری عضلات عمقی باسن متفاوت باشد. بنابراین، وجود درد تیرکشنده یا گزگز به‌تنهایی برای تشخیص این سندرم کافی نیست.

درد پیریفورمیس کجاست؟

به‌طورمعمولدرد پیریفورمیس در عمق یک طرف باسن، نزدیک ناحیه اتصال لگن به ران احساس می‌شود و ممکن است به پشت ران انتشار پیدا کند. این درد اغلب هنگام نشستن طولانی، بالا رفتن از پله یا بعضی حرکات مفصل ران تشدید می‌شود. در برخی افراد، درد تا ساق یا پا نیز ادامه دارد و با گزگز یا بی‌حسی همراه است.

محل درد به‌تنهایی برای تشخیص سندرم پیریفورمیس کافی نیست. حتی اگر درد ناشی از تحریک عصب سیاتیک باشد، انتخاب بهترین قرص برای درد سیاتیک بدون بررسی سابقه پزشکی و داروهای مصرفی امکان‌پذیر نیست.

چه چیزهایی درد را بدتر می‌کنند؟

برخی وضعیت‌ها و فعالیت‌ها با افزایش فشار یا درگیری عضلات عمقی باسن می‌توانند درد را تشدید کنند؛ از جمله:

• نشستن طولانی‌مدت: به‌ویژه روی صندلی یا سطح سفت
• چرخاندن ران به داخل: افزایش درد با بعضی حرکات چرخشی مفصل ران
• بالا رفتن از پله: درگیری بیشتر عضلات باسن و مفصل ران
• فعالیت‌های پرفشار: افزایش فشار یا کشش بر عضلات عمقی باسن

این محرک‌ها در برخی افراد متفاوت هستند و به‌تنهایی برای تشخیص سندرم پیریفورمیس کافی نیستند.

علت سندرم پیریفورمیس چیست؟

علت سندرم پیریفورمیس به‌طور دقیق مشخص نیست، اما مواردی که ممکن است در ایجاد یا تشدید علائم نقش داشته باشند عبارت‌اند از:

• تحریک یا اسپاسم عضله پیریفورمیس
• فشار یا اصطکاک روی عصب سیاتیک
• ضربه به باسن
• فعالیت‌های تکراری و استفاده بیش از حد از عضلات
• وضعیت‌ها و حرکات تکرارشونده

در مجموع، وجود هر یک از این عوامل به‌تنهایی به معنی ابتلا به سندرم PSنیست و برای تشخیص باید سایر علل درد باسن و عصب سیاتیک نیز بررسی شوند.

چه کسانی بیشتر در معرض این مشکل هستند؟

برخی شرایط و فعالیت‌ها ممکن است احتمال بروز یا تشدید علائم سندرم پیریفورمیس را افزایش دهند. در ادامه، به مهم‌ترین این موارد اشاره کرده‌ایم:

• نشستن طولانی‌مدت: کار پشت میز، رانندگی طولانی
• سابقه ضربه به باسن: زمین‌خوردن، برخورد مستقیم، آسیب ورزشی
• فعالیت‌های تکراری لگن: حرکات مداوم و تکراری مفصل ران و عضلات باسن
• برخی ورزش‌های استقامتی: دویدن، دوچرخه‌سواری و فعالیت‌های مشابه
• افرادی که مدت طولانی می‌نشینند: به‌ویژه هنگام کار پشت میز یا رانندگی طولانی
• افراد با سابقه ضربه به باسن: مانند زمین خوردن یا آسیب‌های ورزشی
• افرادی با فعالیت‌های تکراری لگن: حرکاتی با درگیری مداوم عضلات باسن و مفصل ران
• برخی ورزشکاران استقامتی: تحریک علائم ناحیه عمقی باسن با فعالیت‌هایی مانند دویدن یا دوچرخه‌سواری

این عوامل به‌تنهایی به معنی ابتلا به سندروم پیریفورمیس نیستند و متخصص سیاتیک بر اساس مجموعه علائم و رد سایر علل احتمالی مشکل را تشخیص می‌دهد. اگر درد سیاتیک به دلیل سندرم پیریفورمیس ایجاد شده باشد، برای تخمین اینکه درد سیاتیک چقدر طول می‌کشد؟ باید شدت درگیری و پاسخ علائم به درمان‌های غیرجراحی بررسی شود.

Piriformis syndrome is not very common. Scientists believe that piriformis syndrome causes only about 0.3% to 6% of lower back pain.
سندرم پیریفورمیس خیلی شایع نیست. دانشمندان معتقدند که سندرم پیریفورمیس تنها حدود ۰.۳ تا ۶ درصد از کمردردها را ایجاد می‌کند.

به نقل از وب‌سایت clevelandclinic

تفاوت سندرم پیریفورمیس با سیاتیک چیست؟

در تشخیص افتراقی سندرم پیریفورمیس، مشکلات ستون فقرات کمری و سایر علل درد باسن و علائم سیاتیکی نیز باید بررسی شوند. سیاتیک بیشتر به علائمی گفته می‌شود که در اثر درگیری عصب سیاتیک یا ریشه‌های عصبی کمر ایجاد می‌شوند؛ در حالی که در سندرمPS، مشکل احتمالی در ناحیه عمقی باسن و اطراف مسیر عصب سیاتیک مطرح است. از طرفی درد سیاتیک نیز ممکن است با دیسک کمر اشتباه گرفته شود. اگر نمی‌دانید فرق دیسک کمر با سیاتیک چیست می‌توانید روی لینک این مقاله کلیک کنید. مهم‌ترین تفاوت‌های سیاتیک و سندرم پیریفورمیس عبارت‌اند از:

• محل شروع درد: در سندرمPS، درد معمولا از عمق باسن شروع می‌شود و ممکن است به پشت ران انتشار پیدا کند. در مشکلات منشا گرفته از ستون فقرات کمری، درد ممکن است هم‌زمان با کمردرد یا از ناحیه کمر آغاز شود.
• کمردرد: وجود کمردرد قابل‌توجه می‌تواند توجه پزشک را بیشتر به سمت علل کمری جلب کند، هرچند نبود کمردرد نیز به‌تنهایی سندرم پیریفورمیس را ثابت نمی‌کند.
• نشستن طولانی: نشستن طولانی‌مدت، به‌ویژه وقتی فشار بیشتری به باسن وارد می‌کند، درد را تشدید می‌کند. این الگو فقط به سندرم پیریفورمیس محدود نیست و در برخی مشکلات کمری نیز دیده می‌شود.
• علائم عصبی: گزگز، بی‌حسی یا ضعف عضلانی در هر دو وضعیت دیده می‌شود؛ زیرا هر دو می‌توانند عصب سیاتیک یا ریشه‌های عصبی را درگیر کنند. بااین‌حال، ضعف مشخص یا تغییر رفلکس‌ها می‌تواند نیاز به بررسی دقیق‌تر منشا کمری را مطرح کند.
• معاینه باسن و لگن: در صورت مطرح بودن سندرمPS، پزشک ممکن است دامنه حرکتی لگن، حساسیت ناحیه باسن و واکنش علائم به برخی حرکات را بررسی کند. 
• بررسی ستون فقرات: از آنجا که فتق دیسک، تنگی کانال و سایر مشکلات کمری می‌توانند علائم مشابه ایجاد کنند، در تشخیص سندرم پیریفورمیس باید ابتدا علل مهم‌تر و شایع‌تر بررسی و در صورت لزوم رد شوند.

تفاوت پیریفورمیس و سیاتیک فقط بر اساس محل درد یا یک علامت مشخص قابل تعیین نیست. برای آشنایی دقیق‌تر با مفهوم سیاتیک و علل آن، می‌توانید مطلب سیاتیک چیست؟ را مطالعه کنید.

سندرم پیریفورمیس چگونه تشخیص داده می‌شود؟

پزشک معمولا با بررسی علائم، گرفتن شرح حال و انجام معاینه بالینی، سندرم پیریفورمیس را تشخیص می‌دهد. هیچ آزمایش یا روش تصویربرداری واحدی نمی‌تواند این سندرم را در همه بیماران به‌طور قطعی تایید کند. از طرفی، چون مشکلات کمر و لگن می‌توانند علائم مشابهی ایجاد کنند، دکتر ارتوپد باید ابتدا سایر علت‌های احتمالی را بررسی کند. درد سیاتیک در بارداری ممکن است با درد ناشی از سندرم پیریفورمیس اشتباه گرفته شود، زیرا هر دو می‌توانند باعث درد باسن و انتشار آن به پشت ران شوند.

معاینه و تست‌های بالینی پیریفورمیس

پزشک ممکن است با معاینه باسن، لگن و وضعیت عصبی، محل درد و واکنش آن به حرکات مختلف را بررسی کند. چند تست پیریفورمیس نیز برای ایجاد مجدد درد یا سایر علائم در شرایط مشخص استفاده می‌شوند:

• تست FAIR: قرار دادن مفصل ران در وضعیت خم‌شدن، نزدیک شدن به خط میانی و چرخش داخلی برای بررسی بازتولید علائم
• تست Pace: بررسی درد یا علائم هنگام باز کردن ران در برابر مقاومت، در حالت نشسته
• تست Freiberg: بررسی بروز درد هنگام چرخش داخلی غیرفعال مفصل ران
• Seated Piriformis Stretch Test: کشش کنترل‌شده عضلات عمقی باسن در حالت نشسته و بررسی واکنش علائم

این تست‌ها می‌توانند به پزشک در ارزیابی احتمال درگیری فضای عمقی باسن کمک کنند، اما مثبت شدن یک تست به‌تنهایی تشخیص سندرم پیریفورمیس را قطعی نمی‌کند.

آیا MRI یا EMG لازم است؟

MRI ستون فقرات یا لگن، نوار عصب و عضله (EMG) و در برخی موارد سونوگرافی، ممکن است برای بررسی بیشتر و رد سایر علل احتمالی علائم تجویز شوند. برای مثال، MRI ستون فقرات به شناسایی مشکلات کمری کمک می‌کند و MRI لگن می‌تواند در موارد منتخب، تغییرات ساختاری ناحیه باسن را نشان دهد.

بااین‌حال، هیچ‌کدام از این روش‌ها به‌عنوان یک تست استاندارد و قطعی برای همه موارد سندرم پیریفورمیس شناخته نشده‌اند. 

درمان سندرم پیریفورمیس چگونه است؟

درمان این سندرم معمولا با روش‌های غیرجراحی شروع می‌شود و هدف آن کاهش تحریک ناحیه عمقی باسن، کنترل درد و بازگرداندن تدریجی عملکرد است. اما سندرم پیریفورمیس چگونه درمان میشود؟ مهم‌ترین روش‌های درمان این سندرم عبارت‌اند از:

اصلاح فعالیت‌های تشدیدکننده

اولین قدم در درمان این عارضه کاهش فعالیت‌هایی است که باعث افزایش درد می‌شوند. پس از کنترل علائم، بازگشت به فعالیت‌های روزمره و ورزشی باید به‌تدریج انجام شود و از افزایش ناگهانی فشار روی باسن پرهیز شود.

کاهش نشستن طولانی

در موارد خفیف سندرم پیریفورمیس، بعضی اقدامات مرتبط با درمان خانگی سیاتیک مانند کاهش نشستن طولانی‌مدت و پرهیز از حرکات تشدیدکننده ممکن است به کنترل علائم کمک کنند. بهتر است فرد از ماندن طولانی در وضعیتی که درد را بیشتر می‌کند خودداری کند. بهترین حالت نشستن برای پیریفورمیس وضعیتی است که فشار و درد عمقی باسن را افزایش ندهد و امکان تغییر وضعیت منظم را فراهم کند.

توانبخشی و تمرین درمانی

برنامه توانبخشی می‌تواند با توجه به شرایط فرد شامل تمرین‌هایی برای بهبود حرکت مفصل ران، انعطاف‌پذیری و عملکرد عضلات باسن باشد. انتخاب و پیشرفت تمرین‌ها بهتر است بر اساس معاینه و پاسخ بدن به درمان انجام شود.

دارو برای کنترل درد

در صورت نیاز، پزشک ممکن است درمان دارویی سندرم پیریفورمیس را برای کنترل درد یا التهاب در نظر بگیرد. انتخاب دارو به وضعیت سلامت فرد، بیماری‌های زمینه‌ای و داروهای هم‌زمان بستگی دارد. بنابراین، نمی‌توان بهترین قرص سیاتیک را برای همه افراد یکسان دانست؛ زیرا دردهای سیاتیکی می‌توانند علت‌های متفاوتی داشته باشند و در سندرم پیریفورمیس نیز انتخاب دارو باید متناسب با منشا و شدت علائم انجام شود.

تزریق هدفمند

آمپول سیاتیک درمان در بسیاری از مواقع درمان مناسبی برای این سندرم نیست و انتخاب آن به منشا درد و شرایط بیمار بستگی دارد. اگر علائم با درمان‌های اولیه برطرف نشوند، پزشک متخصص ممکن است در بعضی بیماران تزریق در عضله پیریفورمیس یا اطراف عصب را بررسی کند. 

جراحی

جراحی معمولا گزینه‌ای نادر است و فقط در موارد بسیار خاص، زمانی که علائم پایدار و مقاوم به درمان‌های غیرجراحی باشند و علت درگیری عصب به‌دقت بررسی شده باشد، مطرح می‌شود.

فیزیوتراپی چه نقشی در سندرم پیریفورمیس دارد؟

فیزیوتراپی سندرم پیریفورمیس می‌تواند در درمان این سندرم موثر باشد و برنامه آن بر اساس علائم و یافته‌های معاینه تنظیم می‌شود. هدف، کاهش تحریک بافت‌های عمقی باسن و بازگرداندن تدریجی عملکرد است. این برنامه ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• ارزیابی لگن و مفصل ران: بررسی دامنه حرکتی و عملکرد عضلات
• اصلاح فعالیت‌های تشدیدکننده: کاهش فشار و تحریک ناحیه باسن
• کشش‌های انتخاب‌شده: بهبود انعطاف‌پذیری عضلات اطراف لگن
• تقویت عضلات: بهبود عملکرد عضلات لگن و باسن
• درمان دستی: تکنیک‌های مناسب برای بافت نرم یا مفصل

از آنجا که در سندرم PS، عصب سیاتیک در ناحیه عمقی باسن تحت فشار یا تحریک قرار می‌گیرد، فیزیوتراپی آن تا حدودی با فیزیوتراپی سیاتیک مشابه است، اما برنامه درمانی بر اساس منشا و الگوی علائم هر فرد تنظیم می‌شود.

چه ورزش‌ها و کشش‌هایی برای پیریفورمیس ممکن است استفاده شوند؟

تمرینات و حرکات اصلاحی سندروم پیریفورمیس باید متناسب با علائم، دامنه حرکتی و وضعیت عضلات لگن انتخاب شوند. برخی نمونه‌های رایج عبارت‌اند از:

اینفوگرافی کشش و ورزش برای سندرم پیریفورمیس (سه فریم مجزا از کشش پیریفورمیس یا Supine Figure-4 Piriformis Stretch، کشش ملایم چرخاننده‌های خارجی لگن یا Hip External Rotator Stretch، تقویت عضلات سرینی و دورکننده‌های لگن یا Side-Lying Hip Abduction for Piriformis Syndrome،  در هر فریم وضعیت صحیح بدن نمایش داده شود.)

تمرین‌های مرتبط با پیریفورمیس باید متناسب با علت درد و بدون تشدید علائم عصبی انجام شوند.

• کشش فیگور ۴ یا کشش پیریفورمیس: به پشت دراز بکشید، یک مچ پا را روی زانوی پای مقابل قرار دهید و ران پای زیرین را به‌آرامی به سمت خود بکشید تا کشش ملایمی در عمق باسن احساس شود.
• کشش ملایم چرخاننده‌های خارجی لگن: در وضعیتی مناسب، ران را به‌آرامی در جهت ایجاد کشش عضلات عمقی لگن حرکت دهید. حرکت نباید با فشار یا کشش شدید همراه باشد.
• تقویت عضلات سرینی و دورکننده‌های لگن: حرکات کنترل‌شده‌ای مانند دور کردن پا از بدن می‌توانند برای تقویت عضلات اطراف لگن و بهبود کنترل حرکتی استفاده شوند.

برخلاف برخی تمرین‌های رایج در ورزش برای سیاتیک، انتخاب تمرین در سندرم پیریفورمیس باید بر اساس وضعیت عضلات عمقی لگن و الگوی علائم فرد انجام شود. بنابراین، نسخه یکسانی برای همه وجود ندارد.

آیا ماساژ برای سندروم عضله هرمی مفید است؟

ماساژ و تکنیک‌های درمان دستی ممکن است در رفع گرفتگی عضله پیریفورمیس و کاهش موقت درد و تنش بافت‌های اطراف باسن موثر باشند. با این حال، شواهد کافی برای اینکه ماساژ را درمان قطعی سندرم پیریفورمیس یا روشی برای آزادسازی عصب سیاتیک بدانیم وجود ندارد. نوع و شدت تکنیک‌های دستی باید بر اساس معاینه و شرایط فرد انتخاب شود.

تزریق پیریفورمیس چه زمانی انجام می‌شود؟

تزریق پیریفورمیس معمولا برای افرادی مناسب است که علائم ماندگار دارند، به درمان‌های غیرجراحی اولیه پاسخ کافی نداده‌اند یا برای مشخص‌تر شدن منشا درد به ارزیابی تشخیصی بیشتری نیاز دارند. در این موارد، تزریق تحت هدایت تصویربرداری با بی‌حس‌کننده موضعی یا کورتیکواستروئید می‌تواند به کاهش درد و بررسی نقش ناحیه پیریفورمیس در ایجاد  علائم کمک کند.

پژوهشگران در برخی مطالعات، اثر بوتولینوم توکسین را بر سندرم پیریفورمیس بررسی کرده‌اند. این ماده ممکن است در بعضی بیماران، به‌ویژه افرادی که علائم ماندگار یا عودکننده دارند، علائم را کاهش دهد؛ بااین‌حال، شواهد موجود هنوز محدود هستند.

آیا سندرم پیریفورمیس به جراحی نیاز دارد؟

سندرم پیریفورمیس به‌ندرت به جراحی نیاز پیدا می‌کند و در بیشتر موارد، درمان با روش‌های غیرجراحی آغاز می‌شود. پزشک معمولا جراحی یا آزادسازی عصب را زمانی پیشنهاد می‌کند که بررسی‌ها تشخیص سندرم پیریفورمیس را تایید کنند و علائم با وجود درمان‌های محافظه‌کارانه مناسب همچنان ادامه داشته باشند. هدف جراحی، برطرف کردن عامل فشار یا تحریک عصب در ناحیه عمقی باسن است.

با این حال، نتیجه جراحی برای همه بیماران یکسان نیست و نمی‌توان بهبود قطعی علائم را تضمین کرد.

سندرم پیریفورمیس چقدر طول می‌کشد؟

مدت سندرم پیریفورمیس در افراد مختلف متفاوت است و نمی‌توان زمان مشخصی برای بهبود آن تعیین کرد. شدت و علت احتمالی علائم، مدت زمان درگیری و میزان پاسخ به درمان و توانبخشی همگی می‌توانند بر روند بهبود اثر بگذارند. در صورتی که علائم با وجود درمان مناسب ادامه پیدا کنند یا تشدید شوند، بهتر است تشخیص و سایر علل احتمالی درد باسن و پا دوباره بررسی شوند.

چه زمانی باید برای درد باسن به پزشک مراجعه کنیم؟

درد باسن همیشه به معنی سندرم PS نیست و اگر ماندگار، رو به تشدید یا محدودکننده فعالیت‌های روزمره باشد، بهتر است علت آن توسط پزشک بررسی شود. مراجعه پزشکی به‌ویژه در شرایط زیر اهمیت دارد:

• درد ماندگار یا تشدیدشونده
• اختلال در فعالیت‌هایی مثل راه رفتن، نشستن یا فعالیت‌های معمول
• علائم عصبی مثل بی‌حسی، گزگز یا ضعف در پا
• علائم سیستمیک مثل تب، احساس ناخوشی عمومی یا کاهش وزن بی‌دلیل، به‌ویژه همراه با درد کمر یا باسن

وجود اختلال جدید در کنترل ادرار یا مدفوع، بی‌حسی اطراف ناحیه تناسلی یا مقعد، یا ضعف شدید و پیشرونده پاها نیازمند ارزیابی فوری است؛ این علائم می‌توانند نشانه مشکلات مهم‌تری مانند سندرم دم‌اسبی باشند و نباید به پیریفورمیس نسبت داده شوند.

سخن نهایی

سندرم پیریفورمیس می‌تواند باعث درد عمقی باسن و علائم شبیه سیاتیک شود، اما تشخیص آن به بررسی دقیق علائم و رد سایر علل درد نیاز دارد. اگر درد باسن ماندگار است، با فعالیت‌های روزمره تداخل دارد یا با گزگز، بی‌حسی و ضعف همراه شده، بهتر است از طریق درمانکده با یک دکتر ارتوپد آنلاین مشورت کنید. همچنین می‌توانید با مطالعه اطلاعات کامل پزشکان و نظرات سایر بیماران، پزشک مناسب را انتخاب کرده و برای مراجعه حضوری نوبت بگیرید.

سوالات متداول

منابع: clevelandclinic | pmc.ncbi | sepainandspinecare